ابو هريره گفت : پيامبر خدا در روز غدير خم ، بازوى علىّ بن ابى طالب ( ع ) را گرفت سپس گفت : هر كس كه من مولاى او هستم على مولاى اوست . پس عربى بلند شد و گفت : ما را دعوت كردى كه شهادت بدهيم معبودى جز خدا نيست و تو پيامبر خدا هستى ما تو را تصديق كرديم و ما را به نماز و روزه فرمان دادى نماز خوانديم و روزه گرفتيم و به زكات فرمان دادى آن را داديم ، اينها تو را قانع نكرد مگر اينكه اين كار را بكنى ؟ آيا اين كار از جانب خداست و يا از جانب توست ؟ پيامبر گفت : از جانب خداست و از طرف من نيست . گفت : تو را سوگند به خدايى كه معبودى جز او نيست اين كار از جانب خدا بود و از جانب تو نبود ؟ پيامبر سه بار گفت : آرى ، آن عرب با شتاب به سوى شتر خود رفت در حالى كه مىگفت : خدايا اگر اين حق است و از جانب توست سنگى از آسمان براى ما بباران . سخنان او تمام نشده بود كه آتشى از آسمان فرود آمد و او را سوزانيد و در پى اين جريان خدا اين آيه را نازل كرد : « سأل سائل به عذاب واقع » . 183 و در سورهء جنّ نازل شده است : وَ مَنْ يُعْرِضْ عَنْ ذِكْرِ رَبِّهِ يَسْلُكْهُ عَذاباً صَعَداً و هر كس از ياد پروردگار خود دل بگرداند او را به عذابى سهمگين بكشاند . ( سوره جن آيه 17 ) 1035 - عن ابن عباس في قوله تعالى : ( من يعرض عن ذكر ربه ) قال : ذكر ربه ولاية علي بن أبي طالب عليه و على أولاده السلام . ابن عباس دربارهء سخن خداوند : « و من يعرض عن ذكر ربه » گفت : ذكر پروردگار ، همان ولايت على است كه بر او و فرزندانش درود باد .